Category Archives: எழுத்தாளர்கள்

இ.பாவின் வலைப்பதிவு

‘….வாருங்கள். சாப்பிடப் போவோம்’ என்று சொல்லிக்கொண்டே முன் சென்றார் முதல் அமைச்சர் என்.டி.ஆர்.

“இதுதான் காலம்சென்ற என் மனைவி. இவளை வணங்கிவிட்டுத்தான் என் காலைப் பணிகளைத் தொடங்குவேன்”என்று சொல்லிக் கொண்டே அவ்வண்ணப் படத்தெதிரே மெய்ம்மறந்து சில விநாடிகள் நின்றார் அவர்.

‘A pity!!. எனக்குப் பார்வை இல்லை’ என்றார் ஹக்ஸர்.

‘அகக்கண்ணால் பாருங்கள், தெரியும்’ என்றார் என்.டி.ஆர் உரக்க சிரித்துக் கொண்டே. Continue reading

கொண்டாட ஒரு தருணம்

நாஞ்சில்நாடன்

நல்லி செட்டியாருக்கு என்று அறிவிக்கப்பட்டாலும் தமிழர்கள் ஜீரணித்துவிடுவார்கள் என்றாலும், நாஞ்சில் நாடனுக்கு இவ்வாண்டு சாகித்ய அகடமி விருது என்னும் அறிவிப்பு உண்மையிலேயே மிகுந்த மகிழ்ச்சியையும் திருப்தியையும் தருகிறது. நாஞ்சிலுக்கு அன்பான வாழ்த்துகள்.

தலைகீழ் விகிதங்கள் தொடங்கி நாஞ்சில் நாடனின் ஒரு படைப்பையும் நான் விட்டதில்லை. நமக்கே நமக்கென்று அந்தரங்கமாகச் சில விஷயங்கள் எப்போதும் இருக்குமல்லவா? நாஞ்சிலின் கதைகள் எனக்கு அப்படியானவற்றுள் ஒன்று. எளிமையும் நேரடித்தன்மையும் உண்மையும் மிக்கவை அவருடைய எழுத்துகள். யதார்த்தவாதக் கதைகளின் காலம் முடிந்துவிட்டது என்று இலக்கிய உலகின் ஈசான மூலையில் இருந்து எப்போதும் ஒரு குரல் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கும். கதவிடுக்குப் பல்லியின் குரல் அது. நாஞ்சிலின் கதைகள் யதார்த்தத்தின் அச்சிலிருந்து இம்மியும் பிறழாதவை. அழுத்தந்திருத்தமாக இந்த மண்ணில் கால் பதித்து கம்பீரமாக எழுந்து நிற்கும் கதைகள்.

ஒரு தினத்தந்தி வாசகன் முயற்சி செய்தால்கூட அவரது கதையுலகில் எளிதில் நுழைய முடியும். ரசிக்க முடியும். வியக்கவும் பகிரவும் அனுபவிக்கவும் முடியும். சிறந்த இலக்கியங்கள் அனைத்துக்குமான பொது இயல்பு இது. ஆனால் தமிழ்ச் சூழலில், எழுத்தாளர்களுக்கும் சிற்றிதழ் வாசகர்களுக்கும் மட்டுமே இன்று இந்தத் தருணத்தின் அருமை புரியும்.

நாஞ்சிலின் பிழை அல்ல இது. நமது பிழை.

சென்னை புத்தகக் கண்காட்சி நெருங்குகிறது. இதுநாள் வரை நாஞ்சில் நாடனை வாசிக்காத வாசகர்களுக்கு இது ஒரு சந்தர்ப்பம். அவருடைய பெரும்பாலான (அனைத்து?) புத்தகங்கள் விஜயா பதிப்பக அரங்கில் கிடைக்கும். தமிழினி ஸ்டாலில் சமயத்தில் நாஞ்சிலே கிடைப்பார்!

NHM வெளியிட்டுள்ள நாஞ்சில் நாடனின் எட்டுத்திக்கும் மதயானை – நாவலின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு இங்கே.

நீயெல்லாம் ஒரு இலக்கியவாதியா?

சில காலம் முன்னர் பத்ரி ஒருமுறை என்னிடம், ‘உங்கள் வலைப்பதிவின் சைட் பாரில்  நானொரு இலக்கியவாதி இல்லை என்று  கட்டம் கட்டிப் பெரிதாகப் போடுங்கள்’ என்று சீரியஸாகச் சொன்னார். செய்வதில் எனக்குப் பெரிய ஆட்சேபணை ஒன்றுமில்லை. அநாவசியமான சில விவாத விதண்டாவாதங்களைத் தவிர்க்கலாம் என்பதால்தான் செய்யவில்லை.

எனக்கு இலக்கியம் பிடிக்கும். படைக்க அல்ல. படிக்க. அதுதான் என் எழுத்துக்கு வலு சேர்ப்பது. கொஞ்சகாலம் முன்னர் வரை, தமிழில் ஒவ்வோர் ஆண்டும் எழுதப்படும் அனைத்து நாவல், சிறுகதைத் தொகுப்புகளையும் விடாமல் வாங்கிப் படித்துக்கொண்டிருந்தேன். சமகாலத் தமிழ் இலக்கியம் ஒரு மப்பான மார்க்கத்தில் போகத் தொடங்கியபோது வாங்குவதை நிறுத்திவிட்டேன். ஒரு பெரிய இடைவெளிக்குப் பிறகு நான் வாங்கிய இலக்கியப் புத்தகம் பேயோன் 1000. [இப்படிச் சொன்னால் பேயோன் என்னை உதைக்க வருவார்.] Continue reading

பேயோன் 1000

எனக்கு அறிமுகமான காலம் தொடங்கி இணையத்தில் நிறையப்பேர் புதிதாக எழுத ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள். ஆனால் இணையம் பிறப்பித்த எழுத்தாளர் என்று பேயோனைத்தான் சொல்லத் தோன்றுகிறது. அவர் மக்களுக்கு நன்கு அறிமுகமான எழுத்தாளர்தான்; ட்விட்டருக்காகப் புனைபெயரில் எழுதுகிறார் என்று பலபேர் சொன்னார்கள். ஜெயமோகன் தொடங்கி, கோணங்கி வரை பலபேரது பெயர்கள் பேயோனுக்குப் பொருத்திப் பார்க்கப்பட்டுக் கைவிடப்பட்ட கதை அநேகமாக தமிழ் ட்விட்டர்வாசிகள் எல்லோருக்கும் தெரியும். சிற்றிதழ்களாலும் பேரிதழ்களாலும் கைவிடப்பட்ட ஓர் இலக்கிய நிராயுதபாணி என்று நண்பரொருவர் சொன்னார்.

எத்தனை அபத்தம் இது. பேயோனின் எழுத்தை வாசிக்க நேரும் எந்த ஓர் எடிட்டரும் துள்ளிக் குதித்து அள்ளிக்கொள்ளாதிருக்க வாய்ப்பே இல்லை. சுய எள்ளல் போர்வையில் அவரே சொல்லிக்கொண்டாலும் சந்தேகமின்றி,  சமகால, தனித்துவ எழுத்துதான் அவருடையது. சந்தேகமில்லை.

பேயோனின் பலம் அவரது அபாரமான நகைச்சுவை உணர்வில் உள்ளது. பலநாள் அலுவலகத்தில் வேலைக்கிடையே அவரது சில 140 கேரக்டர்களை வாசித்துவிட்டு என்னையறியாமல் குலுங்கிக் குலுங்கிச் சிரித்துக்கொண்டிருந்திருக்கிறேன். சாலையில் செல்லும்போது, டாய்லெட்டில் இருக்கும்போது, கடைகளுக்குச் செல்லும்போது, ஏதாவது மீட்டிங்குகளில் இருக்கும்போது சற்றும் எதிர்பாராவிதமாக அவரது ட்வீட்களில் என்னவாவது ஒன்று நினைவுக்கு வந்து தொலைத்துவிடும். சூழல் மறந்த வெடிச்சிரிப்பைத் தவிர்க்க முடிந்ததில்லை.

நகைச்சுவை என்பது ஜோக்குகள் மட்டுமே என்றாகிவிட்ட சூழலில் பேயோனின் நகைச்சுவை, வாழ்வின், படைப்பின், தத்துவங்களின், மனித மனங்களின் சில வினோதப் புள்ளிகளை உறையச் செய்து எடுத்துக் காட்சிப்படுத்துவதாக அமைந்திருப்பதனாலேயே இதனை ரசிப்பதற்கு ஒரு தனித்துவமான தகுதி தேவைப்படுகிறது. அசோகமித்திரனின் பழைய சிறுகதைகள் சிலவற்றில் இதே ரக நகைச்சுவையை வேறு விதத்தில் நாம் காண இயலும். ஆனால் பேயொனின் எழுத்து அசோகமித்திரனுடன் ஒப்பிடக்கூடியதல்ல. அசோகமித்திரனுக்கு அவரது கதைகளில் வரக்கூடிய நகைச்சுவைக் கட்டங்களின் நோக்கம், நகைச்சுவையாக ஒருபோதும் இருந்ததில்லை. பேயோன் அப்படியல்ல. சற்றே அங்கதமாக்க வேண்டிவந்தாலும் பரவாயில்லை என்று அடித்து ஆடிப் பார்க்கிறவர். தன் மகன் நாத்திகனாகிவிடக்கூடாதென்பதற்காக காம்ப்ளானில் விபூதி கரைத்துக் கொடுக்கக்கூடியவர் வேறெப்படி இருக்க இயலும்?

ட்விட்டரில் தொடக்கத்தில் பேயோனைச் சீண்டுவதற்காகவே நான் சில காரியங்கள் செய்திருக்கிறேன். அவரிடமிருந்து சொற்களைப் பிடுங்குவது ஒன்றே என் நோக்கம். எங்கே சீண்டினால் என்ன பதில் வரும் என்று யூகித்துவைத்துக்கொண்டு சீண்டுவதில் ஓர் ஆனந்தம் எனக்கிருந்தது. ஆனால் பெரும்பாலான சமயங்களில் என் யூகங்களை அவர் உடைத்தெறிந்தே வந்திருக்கிறார்.

கொஞ்சமும் கோபப்படாமல், உணர்ச்சிவசப்படாமல், மிகு சொற்கள் கலவாமல், தனது இயல்பான நையாண்டி உணர்ச்சியை விடாமல், அதே சமயம் பொருத்தமான பதில்களைத் தருவதில் அவருக்கு நிகரே சொல்ல இயலாது. அவரை நான் முதலாழ்வார் என்று குறிப்பிட்டதற்காக என்னை சர்ரியலிஸ்ட் என்று அவர் ‘பழித்த’ தருணம் ஒன்றைத்தவிர அவர் பொருட்டு நான் கோபப்பட்டதே இல்லை.

ட்விட்டரில் முதல் நூறு ட்வீட்களை எழுதியவுடனேயே அதை பிடிஎஃப்பாக்கி, ஆரவாரமாக விளம்பரமெல்லாம் செய்து ஒருவழியாக்கியவர் அவர். ஆயிரம் ட்வீட் கடந்த அபூர்வ சிகாமணியாகிவிட்ட பிறகு சும்மா இருக்க இயலுமா?

சென்ற சென்னை புத்தகக் கண்காட்சி சமயம் தன்னுடைய ட்விட்டர் தொகுப்புகள் புத்தகமாக வெளிவரப்போகிறது என்று பேயோன் அறிவித்திருந்தார். அவரது வழக்கமான சமகால, தனித்துவ, கவித்துவ கப்ஸா என்று நினைத்தேன். இல்லை. நிஜமாகவே இப்போது பேயோன் 1000 நூல் வெளிவந்திருக்கிறது. அறுபது ரூபாய் விலை. ஆழி பதிப்பக வெளியீடு.

எண்பதுகளின் சிறுபத்திரிகை சகவாசம் பேயோனுக்கு அதிகம் போலிருக்கிறது. குச்சி எழுத்துகளும் குட்டி ஃபாண்டுகளுமாக, ஒரு மாதிரி ஒல்லிப்பிச்சான் வடிவத்தில், தூர இருந்து பார்த்தால் மட்டும் லட்சணமாகத் தெரியும்படி புத்தகம் இருக்கிறது. என்னதான் சமகால, தனித்துவப் படைப்பாளியானாலும் யூனிகோட் லதா ஃபாண்டை எட்டு பாயிண்டில் செட் பண்ணி அப்படியே அச்சுக்குக் கொடுப்பது வாசக விரோத செயல். பேருந்தில், நிறுத்தத்தில், பின் சீட்டில் இருந்தபடியெல்லாம் வாசிக்க இயலாது. பொருந்தி உட்கார்ந்துதான் வாசித்தாக வேண்டும். வாசகர்களை இவ்வாறு வருத்துவது பற்றி எழுதவும் அவரிடம் ஒருசில ட்வீட்கள் இருக்கக்கூடும். அது எதிர்காலத்தில் வரலாம்.

பேயோனைப் பரிச்சயமில்லாதவர்களுக்கு அவரது பேய்மொழிகளிலிருந்து ஒரு சில மாதிரிகள் கீழே:

* இயக்குநர் பியரி பலர்டியு இறந்துவிட்டார். பாவம் யார் பெற்ற பிள்ளையோ. அவரைப் பற்றி அறிந்தபின் 2002லேயே அவர் படங்களைப் பார்த்ததுபோல் எழுதவேண்டும்.

* விகடன் என் பத்தியைத் திரும்ப அனுப்பிவிட்டது. தகவல் பிழை ஒன்றுகூட இல்லையாம். எப்படி நடந்தது இந்தத் தவறு?

* யாரையாவது பிடித்து, எப்படியாவது ஒரு இந்தி திரைப்படத்துக்குக் கதை வசனம் பாடல்கள் எழுதிவிட வேண்டும். சாரு நிவேதிதா வயிறெரிவார்.

* பத்தி தொழில்துறைக்கு வராவிட்டால் என்னவாகியிருப்பீர்கள் என பேட்டிகளில் தவறாமல் கேட்கிறார்கள். ஜப்பான் சென்று ஜென் துறவி ஆகியிருப்பேன்.

* இந்த பா. ராகவன் சிறுகதைத் தொடக்கத்திற்குத் தன் கதையிலிருந்தே உதாரணம் காட்டிக்கொள்கிறார். என் கதைகளில் முதல்வரியே இல்லையா?

* வெளியே போகிறேன். தெருவில் சிலரைத் தற்செயலாகச் சந்தித்து ட்வீட் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.

* எனக்கு ஜெயமோகனின் சமஸ்கிருதம் புரியாது. கோணங்கியின் சமஸ்கிருதம்தான் புரியும்.

* ரஜினிசார் என்பது ஒரே வார்த்தை. ரஜினி சார் என்று பிரிக்கக்கூடாது.

* ரியாலிடி ஷோவுக்கு வசனமெழுத அழைத்தார்கள். சரி என்று போனால் அருகில் அமர்ந்து ஒவ்வொரு வரிக்கும் திருத்தம் சொல்கிறார்கள். விலகிவிட்டேன்.

* சிபிஐ டைரக்டர் அஸ்வினி குமார் சென்னைக்கு வந்திருக்கிறாராம். துப்பறியும் படங்கள் எடுப்பவராக இருக்கலாம்.

* நாட்டார் தீபாவளி கொண்டாடும் முறையைப் பார்க்க தமிழகத் தெருக்களில் அலைந்துகொண்டிருக்கிறேன். நான் முதலில் பார்த்தவர் வேங்கடசாமி நாட்டார்.

* தொகுதி 2க்கான மேட்டரை நாளை காலைக்குள் தரவேண்டும் என்று ப்ரிண்ட்யுவர்ட்விட்டர்.காம் பதிப்பகத்தினர் கேட்டிருக்கிறார்கள். முடியுமா பார்ப்போம்.

பேயோனுக்குத் தமிழ் நன்றாகத் தெரியும். வேண்டுமென்றே எழுத்து மற்றும் இலக்கணப் பிழைகளைத் தமது ட்வீட்களில் அள்ளித் தெளிப்பது அவரது வழக்கம். அதுபுரியாமல் அவரை ஒரு சமகால சக இணையர் என நீங்கள் வரித்துக்கொள்வீரானால் பெரும் சகதியில் விழுபவராவீர்கள்!

பெரும் சகதிக்கு அடிக்குறிப்பு வேண்டுவோர் http://twitter.com/writerpayon ல் தேடிப் பார்க்கவும்.

பி.கு: பேயோனின் ட்வீட் தொகுப்பு அவருடைய இணையத்தளத்தில் பிடிஎஃப்பாகவும் இருக்கிறது. ஆனால் இந்த நூலைக் காசு கொடுத்து வாங்கிப் படிப்பதுதான் ஒரு நல்ல எழுத்தாளனுக்கு நாம் செய்யக்கூடிய மிகக் குறைந்தபட்ச மரியாதை. பரவலாக எல்லா இடங்களிலும் கிடைக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. நியூ புக்லேண்ட்ஸில் இருக்கிறது. நான் அங்குதான் வாங்கினேன்.

தேவை, அவசர உதவி

இந்தப் பையன் நன்றாக எழுதுகிறான். சிறுகதைகளைப் படித்துப் பார்த்தேன், உருக்கமாக, நன்றாக உள்ளன. பிரசுரித்து ஊக்குவிக்க முடியுமா பார் என்று ஒரு துண்டுத் தாளில் எழுதிக் கையெழுத்திட்டு அனுப்பியிருந்தார் அசோகமித்திரன்.

ஈர்க்குச்சிக்கு மூக்குக் கண்ணாடி போட்ட மாதிரி என்னெதிரே நின்றுகொண்டிருந்த முத்துராமனுக்கு அப்போது அதிகம் போனால் இருபது வயதுதான் இருக்கும். ஆதிகால மணிரத்னம் படங்களில் இடம்பெற்ற வசனங்களை விடவும் குறைவாகவே பேசினான். கூர்ந்து கவனித்தாலொழியக் காதில் விழாத தொனியில். பயமாயிருக்குமோ என்று முதலில் நினைத்தேன். பசியாயிருக்கும் என்று பிறகு நினைத்தேன்.

எனக்குத் தெரிந்து ஒரு சிபாரிசுடன் கல்கி அலுவலகத்துக்குள் நுழைந்து, தரத்தால் தன்னை நிரூபித்து, பிரசுரமும் பார்த்த ஒரே எழுத்தாளன் அவன் தான். நான் அங்கிருந்தவரை அவனுடைய பல சிறுகதைகளைத் தொடர்ந்து வெளியிட்டிருக்கிறேன். எல்லா கதைகளிலும் ஆதாரமாக ஒரு துக்கத்தை வைத்திருப்பான். இளம் வயதில் ஏழைமையாலும் இன்ன பிற காரணங்களாலும் நிறைய அடிபட்டிருப்பான் என்று நினைத்துக்கொள்வேன்.

எங்கோ வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். என்னவோ வேலை. மிகச் சொற்பமான சம்பளம். சைக்கிளில் வேர்க்க விறுவிறுக்க வருவான். கதைகளைக் கொடுத்துவிட்டு என் முகத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பான். அவன் என்னிடம் என்ன எதிர்பார்த்தான் என்று எனக்குப் புரியவேயில்லை. ஆனால் பார்வையில் ஓர் எதிர்பார்ப்பு நிச்சயமாகத் தெரியும் எனக்கு. கதை நன்றாக இருந்தால் கண்டிப்பாகப் பிரசுரமாகும் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். அதைத் தவிர என்னால் வேறென்ன செய்ய இயலும்?

ஒரு சில கட்டுரைகள், பேட்டிகள் எழுத வாய்ப்புக் கொடுத்தேன். கொஞ்சம் தாற்காலிகப் பொருளாதார சுவாசத்துக்காக. சினிமா விமரிசனம் கூட எழுதினான் என்று ஞாபகம். நன்றாக எழுதுவான். அதிகம் கைவைக்க அவசியமில்லாத எழுத்து. காரணம், அவனது வாசிப்புப் பழக்கம்.

முத்துராமனைப் போல ஒரு வெறி பிடித்த வாசகனைக் காண்பது அரிது. தமிழ் இலக்கியவாதிகள் அத்தனை பேரின் எழுத்தையும் ஒன்றுவிடாமல் படித்தவன் அவன். பலபேரைப் போல அசோகமித்திரன் தான் அவனுக்கும் ஆதர்சம். அயனாவரத்திலிருந்து ஓட்டை சைக்கிளை மிதித்துக்கொண்டு அடிக்கடி வேளச்சேரிக்குப் போய்விடுவான். ‘நேத்து அவர் வீட்டுக்குப் போனேன் சார்!’ என்று கடவுளைக் கண்டதுபோல் சொல்வான்.

எழுத்தாளர்களின் வீட்டுக்குப் போவது என்பது எனக்குத் தனிப்பட்ட முறையில் அலர்ஜியான விஷயம். அனுபவங்கள் அப்படி. பிம்பங்கள் உடைவது பற்றிய கவலை இல்லையென்றால் பிரச்னையில்லை. மற்றபடி அது சற்றே அபாயகரமான செயல்; குறிப்பாக ரசிகர்களுக்கு.

ஆனால் அசோகமித்திரன் விஷயத்தில் பிரச்னையில்லை. முத்துராமனை என்றல்ல; யாரையுமே அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்காத மனிதர் அவர். அவரது மனத்தின் நிர்வாணம் அபூர்வமானது. வியக்கத்தக்கது. எனக்கென்னவோ அதை அவதானிப்பதற்காகவே முத்துராமன் அடிக்கடி அவரைப் பார்க்கப் போகிறான் என்று தோன்றும்.

காரணம் வினோதமானது. முத்துராமனின் மனத்தைப் படிப்பது மிகவும் சிரமம். கிட்டத்தட்டப் பதினைந்து வருடங்களுக்கும் மேலாக அவனை நான் அறிவேன். ஆனாலும் அவன் ஒரு புதிர். வெளிப்படையாகப் பேசமாட்டான். மனசுக்குள் இங்கே, இன்ன இடத்தில் இதை யோசித்து வைத்திருக்கிறேன். தேடி எடுத்துக்கொள் என்பது போலப் பார்ப்பான். சமயத்தில் கோபம் வரும். கண்டபடி திட்டியும் இருக்கிறேன். ஆனாலும் அவன் மாறவில்லை. அவன் இயல்பும் வார்ப்பும் அப்படிப்பட்டது.

இப்படி இருக்காதே, மாற்றிக்கொள், எதையும் வெட்டு ஒண்ணு துண்டு ரெண்டாகப் பேசிப்பழகு என்று சொல்லியிருக்கிறேன். அதற்கும் சிரித்துவிட்டுப் போய்விடுவதுதான் அவன் வழக்கம்.

சைக்காலஜியோ என்னவோ படித்துவிட்டு, அக்கவுண்ட்ஸ் அசிஸ்டெண்டாகவோ என்னவோ அப்போது அவன் உத்தியோகம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். நான் கல்கியை விடுத்துக் குமுதம் சென்றபிறகு அவனைச் சந்திப்பது அரிதானது. எப்போதாவது என் வீட்டுக்கு வருவான். கொஞ்சநேரம் பேசிக்கொண்டிருந்துவிட்டுப் போவான். என் அப்பா, அம்மா, மனைவி அனைவருக்கும் அவனை ரொம்பப் பிடிக்கும். சமத்து என்பார்கள். அமைதியாக இருப்பவர்களுக்குக் கிடைக்கக்கூடிய எளிய புகழ் அது.

2004 ஜனவரியில் கிழக்கு தொடங்குவது உறுதியானதும் எப்படியாவது முத்துராமனை என்னுடன் சேர்த்துக்கொண்டுவிடுவது என்று முடிவு செய்தேன். அவனும் அதை மிகவும் விரும்புவான் என்று நிச்சயமாக நம்பினேன். ஆனால் அவனைக் கண்டுபிடிப்பது கஷ்டமாக இருந்தது. இடைப்பட்ட வருடங்களில் அவன் தொடர்பு எல்லைக்கு அப்பா சென்றிருந்தான்.

என் நண்பர் பார்த்தசாரதி விடாமல் முயற்சி செய்து ஒரு வழியாக அவனைப் பிடித்துவிட்டார். ‘இதோ பார், உன்னை இங்கே உள்ளே சேர்ப்பது ஒன்றுதான் இப்போது நான் செய்யக்கூடியது. எடிட்டோரியலில் இரண்டு பேருக்குமேல் இடம் கிடையாது. நீ அக்கவுண்ட்ஸ் பார்த்துக்கொள்ளத்தான் வரவேண்டியிருக்கும்’ என்று சொன்னேன்.

எப்போதும்போலச் சிரித்தான். பேசாமல் போய்விட்டான். கிழக்கு பதிப்பகத்தின் முதல் அக்கவுண்டண்டாக முத்துராமன் ஒரு பச்சை நிற பிளாஸ்டிக் கல்லாப்பெட்டியுடன் உட்கார்ந்தான். எப்படி பத்ரிக்குப் பதிப்புத் துறை அப்போது தெரியாதோ, எப்படி புத்தக எடிட்டிங் எனக்குத் தெரியாதோ, அப்படியே கணக்கு வழக்குகளும் முத்துராமனுக்குத் தெரியாது.

ஒன்றும் பிரச்னையில்லை. எல்லாமே அனுபவமல்லவா? கிட்டத்தட்ட ஒரு வருடம் அவன் அந்த வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் என்று நினைக்கிறேன். பிறகு சகிக்கமாட்டாமல் பத்ரியிடம் சொல்லி அவனை எடிட்டோரியலுக்கு மாற்றிக்கொண்டேன். முத்துராமன் மூச்சுவிடத் தொடங்கியது அப்போதுதான். முகில், மருதன், முத்துக்குமார், கண்ணன் எல்லோரும் வருவதற்கு முன்னால் கிழக்கு எடிட்டோரியலுக்கு வந்தவன் அவன்.

பொறுப்பாக எல்லா வேலைகளையும் இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டு செய்ய ஆரம்பித்தான். அழகாக ப்ரூஃப் பார்த்தான். ஒழுங்காக எடிட் செய்தான். எக்ஸிக்யூஷன் பணிகளைத் திறமையாகச் செய்தான். அனைத்திலும் முக்கியம், ஆசிரியர்களுடன் தொடர்பு கொள்கிற வேலை. எழுத்தாளர்கள் தனி ஜாதி.  எடிட்டிங் டேபிளில் உட்கார்ந்துகொண்டு அவர்களைச் சமாளிப்பது பெரிய ஜோலி. முத்துராமன் அதை வெகு அநாயாசமாகச் செய்தான். அவ்வப்போது சிறுகதைகளையும் விடாமல் எழுதிக்கொண்டிருந்தான். அதே கல்கி அவனைத் தொடர்ந்து பிரசுரித்துக்கொண்டு இருந்தது.

‘முத்துராமா, கொஞ்சம் நான் ஃபிக்‌ஷன் எழுதப்பழகு. நீ இலக்கியவாதி ஆகறதுக்கு இன்னும் வயசு இருக்கு. கி.ரா., சுந்தர ராமசாமியெல்லாம் எந்த வயசுல பாப்புலர் ஆனாங்கன்னு பாரு. ஜெயமோகன் டெலிபோன்ஸ்ல இருக்காரு. சாரு கூட போஸ்ட் ஆபீஸ்ல இருந்தார். சுஜாதா கடைசி வரைக்கும் வேலையை விடலை. யோசிச்சிப் பாரு. கொஞ்சம் சம்பாதிச்சிட்டு அப்புறம் இலக்கிய சேவை பண்ணுடா’ என்று அவ்வப்போது சீண்டுவேன். ஆனால் அவன் அசோகமித்திரனைத் தவிர இன்னொருவரை எதற்காகவும் உதாரணமாகக் கொள்ள விரும்பவில்லை. ‘வருமானம்… புரியுது சார். ஆனா சிறுகதைல இருக்கற சேலஞ்ச் மத்ததுல இல்லையே’ என்பான்.

கிட்டத்தட்ட ஒரு வில்லன் அளவுக்கு அவனைக் கொடுமைப்படுத்தி, மிரட்டி, அச்சுறுத்தி கதையல்லாத ஒரு புத்தகம் எழுதவைத்து வெளியிட்டேன். சிரிப்பு டாக்டர். என்.எஸ். கிருஷ்ணனின் வாழ்க்கை வரலாறு.

பலபேரிடமிருந்து சிறுகதையைக் காப்பாற்றுவதற்காக அவர்களை அபுனை எழுத வைத்திருக்கிறேன். முத்துராமன் விஷயத்தில், கொஞ்சமாவது அவனது பொருளாதார நிலை மேம்படவேண்டும் என்பது தவிர எனக்கு வேறு நோக்கம் இருந்ததில்லை. பிறகும் அவன் ஒரு சில நூல்கள் எழுதினான். இன்றளவும் அவனுக்கு ஓரளவு ராயல்டி கொடுத்துக்கொண்டிருக்கும் புத்தகங்கள் அவை.

ஆனால் அவனது ஆர்வம் அதில் இல்லை. சிறுகதைதான். நாவல் கூட இல்லை. நாலு பக்கத்தில் வாழ்வின் ஒரு குறுக்குவெட்டைக் கொண்டுவருவதில் உள்ள சவாலில் அவன் திளைத்துக்கொண்டிருந்தான். அதைத்தவிர அவன் வேறெதையுமே விரும்பவில்லை.

இந்த மனநிலை, தொழில்முறையில் எழுத்துத் துறையில் இருப்பவர்களுக்குப் பிரச்னையானது. அவனை அக்கவுண்ட்ஸிலிருந்து எடிட்டோரியலுக்குக் கொண்டுவந்தது பிழையோ என்றுகூட நினைத்திருக்கிறேன். ஆனால் முத்துராமன் ஒரு நல்ல எழுத்தாளனே தவிர, ஒரு நல்ல அக்கவுண்டண்ட் அல்ல. அவன் அந்தப் படிப்பில் தேறியவன் அல்லன். அதில் அவனால் வெகுநாள் குப்பை கொட்ட முடியாது. வாழ்நாள் முழுதும் தன் தொழில் முகம் என்னவென்று தெரியாமல் அலைந்து கலை மனத்தை இழந்துவிடக்கூடாதே என்கிற பதைப்பில்தான் அப்படிச் செய்தேன். தவிரவும் அவனை விடாது துரத்திக்கொண்டிருந்த வறுமை. என் கவலை அது பற்றியதுதான்.

எழுத்து முக்கியம். இலக்கியம் முக்கியம். சிறுகதை முக்கியம். எல்லாம் முக்கியம்தான். வாழ்க்கை அனைத்திலும் முக்கியமல்லவா. நேர்த்தியாக வாழ்ந்து முடிக்கப்பட்ட ஒரு வாழ்வைக் காட்டிலும் பெரிய இலக்கியம் என்ன இருந்துவிடப் போகிறது?

அதனால்தான் வலுக்கட்டாயமாக அவனை அவனது கதையுலகிலிருந்து பிடுங்கி அபுனை எழுதவைக்கவும் அபுனை நூல்களில் வேலை பார்க்கவும் திணித்தேன். பூமி தன்னைத்தானே சுற்றிக்கொண்டு சூரியனையும் பலமுறை சுற்றிவந்த பிறகு நிச்சயமாகத் தமிழகத்தில் சிறுகதை எழுத்தாளர்களுக்குச் செழிப்பான காலமொன்று உருவாகும். அதற்குள் வாழ்க்கையில் அவனை வெற்றி காண வைத்துவிட்டால், இலக்கியத்தில் அவனே எளிதில் வென்றுவிடுவான் என்று நினைத்தேன்.

துரதிருஷ்டவசமாக ஏதோ ஒரு கணத்தில் எனது கடுமை அவனுக்குப் பிடிக்காமல் போய்விட்டது. என் நோக்கம் அவனுக்குத் தெரியும். என் மனம் அவனுக்கு சர்வ நிச்சயமாகப் புரியும். என் பெற்றோர், மனைவி, குழந்தையைவிட நான் அதிகம் நேசித்த குழந்தை அவன். இதுவும் அவனுக்குத் தெரியும். ஆனாலும் ஒருநாள், ‘நான் போயிட்டு வரேன் சார்’ என்று சொல்லிவிட்டான்.

மறக்கவே மாட்டேன். வீடு, அலுவலகம் இரண்டு இடங்களிலும் யாருமே இதை நம்பவில்லை. என் மனைவி ஓர் இரவு முழுதும் ஆற்றாமையில் புலம்பிக்கொண்டிருந்தாள். முத்துராமன்கூட என்னிடமிருந்து பிரிந்துபோவான் என்று நம்புவது அனைவருக்கும் சிரமமாக இருந்தது. ஏனெனில் அலுவலகத்திலும் சரி, என் வீட்டிலும் சரி. அவன் என்னிடம் / என்னுடன் பணியாற்றுபவன் என்று யாரும் கருதியதில்லை. என்னுடன் வாழ்பவனாக மட்டுமே பார்க்கப்பட்டான்.

யோசித்துப் பார்த்ததில் ஒருவகையில் அவன் பிரிந்து போனதே நல்லது என்றுகூட எனக்குத் தோன்றியது. ஒரு சவாலாக எடுத்துக்கொண்டு வாழ்வில் அவன் வென்று காட்டக்கூடிய சந்தர்ப்பங்களை அந்தப் பிரிவே அவனுக்கு உருவாக்கித் தரலாம் அல்லவா?

தமிழக அரசியல் பத்திரிகையில் சேர்ந்திருக்கிறேன் என்று சொன்னான். உண்மையில் சிரித்துவிட்டேன். கிழக்காவது 108 முறை பூமி சூரியனைச் சுற்றி வந்தபிறகு சிறுகதை இலக்கியம் திரும்பவும் தழைக்கும் என்று நம்புகிறது. ஓர் அரசியல் வாரப்பத்திரிகையில் அப்படியான சிந்தனைக்கேகூட இடமில்லையே.

சரி, ஒரு பத்திரிகையாளனாக அங்கே கிடைக்கக்கூடிய அனுபவங்கள், அந்தத் துறையில் மேலே உயர்த்திச் சென்று அவனது பொருளாதாரப் பிரச்னைகளைத் தீர்க்குமானால் அதுவே போதும் என்று நினைத்துக்கொண்டு வாழ்த்தி விடைகொடுத்து அனுப்பிவிட்டேன்.

சென்ற வருடம் என் குழந்தையின் பிறந்த நாள் அன்று வீட்டுக்கு வந்தான். எப்போதும்போல் என் மகளுடன் விளையாடினான். என் மனைவியுடனும் மற்றவர்களுடனும் சிரித்துப் பேசினான். நன்றாக இருப்பதாகச் சொல்லிவிட்டுப் போனான். பிறகு தொடர்பில்லை.

முகில்தான் சொன்னான். முத்துராமனுக்குச் சிறுநீரகங்கள் பழுதாகிவிட்டன. அவன் ஆஸ்பத்திரியில் இருக்கிறான். அந்த நேரத்திலும் அவன் தனது மருத்துவமனை அனுபவங்களை எப்படிக் கதையாக்கலாம் என்றுதான் யோசித்துக்கொண்டிருப்பான் என்று பட்டது. கவலையாக இருந்தது.

சிறுநீரக மாற்று அறுவைச் சிகிச்சை என்பது மிக நீண்ட பேப்பர் ஃபார்மாலிடிகளை உள்ளடக்கியது. பாண்ட் பேப்பர், நீதிபதி கையெழுத்து என்று எக்கச்சக்க சடங்குகள் இதில் இருக்கின்றன போலிருக்கிறது. வாராவாரம் டயாலிசிஸ், பல்லாயிரக்கணக்கில் செலவு, ஏராளமான அலைச்சல்கள் என்று கழிந்த மாதங்களை விவரிப்பது விரயம்.

முத்துராமன் என்னும் மிக நல்ல எழுத்தாளன் இன்றைக்குப் பிழைத்து எழுவதற்கு லட்சங்கள் தேவை என்பதுதான் முகத்தில் அறையும் உண்மை நிலை. பல மாதங்களாகப் படுக்கையில் கிடப்பவனாகிவிட்டபடியால் அவனுக்கு இப்போது தமிழக அரசியல் வேலையும் இல்லை. கருணை மிக்க நண்பர்களின் உதவியால்தான் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறான். பணத்துக்காகக் காத்திருந்து, அறுவைச் சிகிச்சையைத் தள்ளிப்போட்டுக்கொண்டே இருக்க நேர்ந்ததில், சேர்கிற பணமெல்லாம் வாராந்திர  டயாலிசிஸ் மற்றும் மருந்து மாத்திரை செலவுகளுக்கே சரியாகப் போய்விடுகிறது.

இதற்குமேல் எழுதக் கைவரவில்லை. மனமிருப்போர் உதவலாம். முழு விவரங்கள் முகிலின் இந்தப் பதிவில் உள்ளன. சொக்கனின் பதிவிலும் இருக்கிறது.

எழுதுபவர்களும் எழுத்தாளர்களும்

ஓர் எழுத்தாளன் எவ்வாறு உருவாகிறான் என்று எளிதில் சொல்ல முடியாது. எல்லோருக்கும் சொல்ல விஷயங்கள் உண்டு. எல்லோரும் ஏதோ வகையில் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறோம். கடிதங்கள், கவிதைகள், கட்டுரைகள், கதைகள் எழுதுகிறோம், பத்திரிகைகளுக்கு அனுப்புகிறோம், வலைப்பதிவுகள் எழுதுகிறோம், டிவியில், சாத்தியமுள்ள அனைத்து ஊடக முறைகளையும் பயன்படுத்துகிறோம். ஆனால் எழுதுபவர் என்கிற படியிலிருந்து எழுத்தாளர் என்னும் படிக்குச் செல்வது ஒரு கட்டம்.

பெரிய கஷ்டம் ஒன்றுமில்லை. ஆனால் அதிகம் உழைப்பு தேவைப்படுகிற கட்டம். நாங்கள், கிழக்கு தொடங்கியபோது புதிய எழுத்தாளர்களைக் கண்டுபிடிப்பது, உருவாக்குவது என்னும் இரண்டு செயல்திட்டங்களை முதன்மையாக வைத்துக்கொண்டோம். தமிழில் கதை, கவிதை எழுத வீதிக்குப் பத்து பேர் உண்டு. ஆனால் திட்டமிட்டு, மன முனைப்புடன் உருப்படியாக ஒரு குறிப்பிட்ட விஷயம் பற்றிய ஆய்வு மேற்கொண்டு ஒரு புத்தகத்தை எழுதி முடிக்கக்கூடிய வல்லமை மிகச் சிலருக்கு மட்டுமே இருந்தது.

அதைச் சரியாகச் செய்ய முடிந்துவிடுகிறவர்களுக்குக் கதை, கவிதை எழுதுவது ஒரு பெரிய விஷயமாக இருப்பதில்லை என்பதையும் பார்த்தேன். நமக்கு எளிதாக வரக்கூடிய கலைகளுக்கு அப்பால் முனைந்து மேற்கொள்ளக்கூடிய முயற்சி அளிக்கும் திருப்தி என்று ஒன்று இருக்கிறது. அதில் ஆர்வமுள்ளவர்கள் வெகு சீக்கிரம் எழுத்தாளர்களாகிவிட முடியும்.

கதை, கவிதை மட்டுமல்ல. எழுத்தின் அத்தனை சாலைகளிலும்  அவர்களால் சவாரி மேற்கொள்ள முடியும்.

முன்பு இத்தகைய கதையல்லாத எழுத்தில் ஆர்வமுள்ளவர்களுக்கு உபயோகமாக ஆண்டுக்கொருமுறை பயிற்சி வகுப்புகள் நடத்தினோம். சென்ற வருடம்கூட அப்படியொரு பயிற்சி முகாம் – சற்றே வேறு வடிவில் நடத்தப்பட்டது. இந்த முகாம்களுக்கு அப்பாலும் சில தனிப்பட்ட வகுப்புகளை நாங்கள் நடத்துவதுண்டு. பெரும்பாலும் எங்களுடைய எழுத்தாளர்கள் அதில் கலந்துகொள்வார்கள். அல்லது எங்களுக்கு எழுத விரும்புகிறவர்கள்.

இந்த வகுப்புகளால் நிச்சயம் ஒருவர் எழுத்தாளராகிவிட முடியுமா என்பதல்ல. எதுவுமே சொல்லிக்கொடுப்பதன்மூலம் மட்டும் முழுத்தேர்ச்சி அளித்துவிடாது. ஆனால் ஓர் அடிப்படை உந்துதலுக்கு இது அவசியம் உதவும் என்று கருதுகிறேன். இம்மாதிரி பயிற்சி வகுப்புகளில் கலந்துகொண்டு, பிறகு தீவிரமாக எழுதத் தொடங்கி கிழக்கில் புத்தகம் எழுதியவர்கள் உண்டு. வருடம்தோறும் குறைந்தது ஐந்தாறு பேரையாவது புதிய எழுத்தாளர்களாக அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறோம். அவரவர் ஆர்வம், அக்கறை, திறமையின் அடிப்படையில் மேலே செல்கிறார்கள்.

சென்றவருடம் கிழக்கு எழுத்தாளராக அறிமுகமான யுவ கிருஷ்ணா இந்த வருடம் ஒரு பத்திரிகையாளர். மூச்சுவிட நேரமின்றி சுழன்று சுழன்று எழுதித் தள்ளிக்கொண்டிருக்கிறார். நிர்வாகவியல், மனித வளம் தொடர்பாக எங்களுக்கு எழுத ஆரம்பித்த எஸ்.எல்.வி. மூர்த்தி இன்று அத்துறை மாணவர்களின் விருப்பத்துக்குரிய பயிற்சியாளர். சோம. வள்ளியப்பனும் சொக்கனும் ராம்கியும் மருதனும் முகிலும் மற்ற பலரும் பல தளங்களுக்குப் பரவி, சுறுசுறுப்பாகத் தொடர்ந்து எழுதி வருவது பார்க்க சந்தோஷமாக இருக்கிறது. [இவர்களில் பலபேரிடமிருந்து சிறுகதை மற்றும் கவிதையை நான் காப்பாற்றியிருக்கிறேன் என்ற நியாயமான பெருமிதமும் உண்டு.]

இந்த வருடமும் சில புதிய எழுத்தாளர்களை அறிமுகப்படுத்துகிறோம். அவர்கள் மூலம் சில புதிய புத்தக வகைப்பிரிவுகளையும்.

புஷ்பா ரமணி என்ற வழக்கறிஞர் ‘விவாகரத்து’ குறித்த புத்தகம் ஒன்றை எழுதியிருக்கிறார். சட்ட ரீதியாக அனுமதிக்கப்பட்ட ஒரு விஷயத்துக்கு சமூக ரீதியில் இருக்கும் தடைகள், பிரச்னைகள், சிக்கல்கள், விவாகரத்து நடைமுறையில் உள்ள சட்ட நுணுக்கங்கள், விதி முறைகள், வழிமுறைகள் என்று அனைத்தைப் பற்றியும் மிகத் தெளிவாக விவரிக்கும் புத்தகம் இது. ஆண்களைவிடப் பெண்களுக்கு மிகவும் பயன்படக்கூடிய புத்தகம்.

காப்புரிமை [ பேடண்ட்] குறித்து எஸ்.பி. சொக்கலிங்கம் எழுதியிருக்கும் புத்தகமும் இதே மாதிரி முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததே. சி போட்டு ஒரு சுழி சுழித்தால் காப்பிரைட் என்று தெரியும். காப்புரிமை என்றால் அது என்னவோ அமெரிக்காக்காரர்கள் அவ்வப்போது வாங்கி பீரோவில் வைத்துக்கொள்கிற விஷயம் என்பது போலத்தான் இங்கே பெரும்பாலும் நினைத்திருக்கிறார்கள். காப்புரிமை பற்றிய அனைத்து விவரங்களையும் இந்நூல் எளிமையாக, சுவாரசியமாகத் தருகிறது.

சதீஷ் கிருஷ்ண மூர்த்தியின் விளம்பர மாயாஜாலம், சரவண கார்த்திகேயனின் சந்திரயான், சரவணா ராஜேந்திரனின் தாராவி, சிவசேனா பற்றிய புத்தகங்கள் இந்த வருடப் புதிய அறிமுகங்கள்.

என் தனிப்பட்ட சந்தோஷம், அநேகமாக வாரம் ஒருவராவது எழுத்தாளனாகவேண்டும் என்ற ஆர்வமுடன் எங்கள் அலுவலகத்துக்கு வந்து உட்கார்ந்து கொஞ்சநேரம் பேசிவிட்டுச் செல்கிறார்கள். எந்தத் துறையைச் சேர்ந்தவரானாலும் எல்லோரிடமும் ஏதாவது ஒரு திறமை இருக்கிறது. எல்லோரிடமும் ஆர்வமும் அக்கறையும் இருக்கிறது. எல்லோருக்கும் ஏதோ ஒன்று பற்றி நிறைய தெரிந்திருக்கிறது. எழுதவேண்டுமென்று ஆசைப்படுகிறார்கள். நேற்றைக்கு என் நண்பர் கணேஷ் சந்திரா திடீரென்று கூப்பிட்டு ஒரு மேடை நாடகம் எழுதியிருக்கிறேன், படியுங்கள் என்றார். முதலில் கொஞ்சம் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. சமாளித்துக்கொண்டு வாசிக்கத் தொடங்கியபோது, அமெச்சூர் மேடை நாடக ஃபார்முலாவைச் சரியாகப் புரிந்துகொண்டு அதே விகித நகைச்சுவை, அதே விகித கடி, அதே விகித கதை, அதே விகிதத் திருப்பங்கள், அதே மாதிரி ஓர் இறுதி சஸ்பென்ஸ் என்று அடி பிசகாது முயற்சி செய்திருக்கிறார். காவியம் என்று பொய் சொல்ல மாட்டேன். ஆனால் கணேஷுக்குள் ஒரு நல்ல நாடக எழுத்தாளர் நிச்சயம் இருப்பது தெரிந்தது. ஒழுங்கான, முறையான பயிற்சி, திரும்பத் திரும்ப எழுதுதல், சலிக்காமல் எழுதிக்கொண்டே இருத்தல் மூலம் இதில் மேம்பட்ட நிலையை அடைய இயலும்.

எழுத்தாளன் என்பவன் பிறப்பவனில்லை. முனைப்பின் மூலமும் முயற்சிகளின்மூலமும் அடையும் நிலையே அது.
 

எழுத்தாளர்களின் ராயல்டி

முன்னர் சாரு. இப்போது ஜெயமோகன். இரண்டு முக்கியமான எழுத்தாளர்கள் தமது புத்தகங்களின் விற்பனை குறித்தும், கிடைக்கும் ராயல்டி பற்றியும் மனம் திறந்து எழுதியிருக்கிறார்கள். [ஆக, இந்தக் கிசுகிசுவில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் தொகை, இந்த இரு எழுத்தாளர்களைப் பொருத்த அளவில் பொய்யானது என்பது உறுதியாகிறது.]

ஆண்டிறுதியில் இவர்கள் நடத்தும் புத்தக வெளியீட்டு விழாக்களுக்கு முண்டியடிக்கிற கூட்டம், நிகழ்ச்சிக்குக் கிடைக்கிற முக்கியத்துவம், கவனம், மீடியா பிரபலம் அனைத்தும் வியப்பளிக்கின்றன. முன்னதாக வருடம் முழுவதும் இந்த எழுத்தாளர்களின் இணையத்தளங்களை வாசித்து, ரசித்துவரும் வாசகர்களையும் [லட்சங்களைத் தாண்டிவிட்டதாக சம்பந்தப்பட்ட எழுத்தாளர்களே சொல்லியிருக்கிறார்கள்.  அதில் பலபேர் இந்தியா, இலங்கை, மலேயா, சிங்கப்பூரையெல்லாம் தாண்டி ஜப்பான், உகாண்டா, பாபுவா நியூகினியாவிலெல்லாம் இருப்பவர்கள்] அவர்களில் பலர் பக்கம் பக்கமாக எழுதும் கடிதங்களையும்  இன்னபிறவற்றையும், இவர்கள் குறிப்பிடுகிற ராயல்டி தொகையையும் ஒரு நேர்க்கோட்டில் வைத்துப் பார்க்கிற வாசகர்கள் குழப்பமடைவது நிச்சயம்.

அத்தனை வாசகர்களுமே வடை, போண்டா, கேசரிக்காக விழாக்களுக்குச் செல்வதில்லை என்பது உண்மையானால், விழாவுக்குப் போகிற சில நூறு பேராவது புத்தகம் வாங்கமாட்டார்களா? [ஆயிரம் பேர் வந்ததாகச் சாரு எழுதியிருந்ததை ஒட்டி.] வருடம் முழுவதும் புத்தகம் வாங்கிக்கொண்டிருக்க முடியாது என்பதை ஒப்புக்கொண்டாலும், ஆடிக்கொன்று, அமாவாசைக்கொன்று என்றேனும் இந்த வெளிநாட்டு வாசகர்கள் தமது அபிமான எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்களை வாங்கிப் படிக்க நினைக்கமாட்டார்களா? ஆறோ, ஏழோ எத்தனையோ கோடித் தமிழர்கள் உள்ள இடத்தில் – லட்சக்கணக்கில் வாசிக்கிறவர்கள் இருப்பது உறுதியாகத் தெரியும் நிலையில் – வெறும் ஆயிரம் புத்தகங்கள் செலாவணியாவது சிரமமா?

ஜெயமோகன் நாற்பத்திரண்டு புத்தகங்கள் எழுதியிருப்பதாகச் சொல்கிறார். எனக்கு இதில் வியப்பில்லை. இதற்காக ஒருத்தரைப் பேய், பிசாசு என்றெல்லாம் உயர்வு நவின்று அங்கலாய்க்க வேண்டியதுமில்லை. திட்டமிட்டு, தினசரி ஒழுங்காக வேலை செய்தால் இது சாத்தியமே. இந்த நாற்பத்திரண்டில் பத்து புத்தகங்கள் ஹிட் என்றால்கூட அவருக்குக் குறைந்தபட்சம் ஆண்டுதோறும் ஐம்பதாயிரம் ராயல்டி வரவேண்டும். [ தோராயமாக ஒரு புத்தகம் 100 ரூபாய் விலை என்றும், ஒரு ஹிட் என்பது குறைந்தபட்சம் 500 பிரதிகள் என்றும் வைத்துக்கொண்டு, பத்து சதவீதத்துக்குக் கணக்கிட்டு, குத்துமதிப்பிட்டது.] ஆனால் அவர் சொல்லும் பதினாலாயிரத்தை நோக்க, இந்த ஐந்நூறிலும் நான்கிலொரு பாகம்கூட வரவில்லை என்றாகிறது.

தமிழ்நாட்டில் நல்ல எழுத்துக்கு இதுதான் மதிப்பா? நான் நம்பவில்லை. பல்வேறு பதிப்பு நிறுவனங்களில் தங்கள் புத்தகங்களைத் தொடர்ந்து வெளியிட்டுக்கொண்டிருக்கும் சில தீவிர படைப்பாளிகளின் சில புத்தகங்களை நாங்கள் கிழக்கு பதிப்பகத்தின்மூலம் கடந்த சில வருடங்களாக வெளியிட்டுவருகிறோம்.  ஓரளவு குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையில் எங்களால் தொடர்ந்து வெளியிடப்படும் அந்த எழுத்தாளர்களின் புத்தகங்களுக்கான வருட ராயல்டி, ஜெயமோகன் குறிப்பிடும் தொகையைவிட நிச்சயமாக அதிகம். இதை என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்.

ஒப்பீட்டளவில் தமிழ் வாசகர்கள் மத்தியில் படைப்பிலக்கியத்துக்கான வரவேற்பு குறைவுதான். தீவிர அறிவுத்தளத்தில் செயல்படும் படைப்பாளிகளை ஒதுங்கி நின்று சேவித்துவிட்டுப் போய்விடுகிற மனோபாவம் எப்போதுமிருப்பது என்றாலும், இத்தனை மோசமடைந்திருக்கிறது என்றறியும்போது அதிர்ச்சியாகவே உள்ளது. சாரு, ஜெயமோகன் இருவருமே நான் மதிக்கும் படைப்பாளிகள். கருத்து வேறுபாடு இருந்தாலும்  அதைத் தாண்டி ரசிக்கச் செய்யும் எழுத்து அவர்களுடையது. இருவருடனும் முற்றிலும் முரண்படுகிறவர்கள்கூட, வாசிக்காமல் நிராகரித்துவிட்டுப் போகமாட்டார்கள். தினசரி வேள்விபோல் எழுதிக்குவிக்கும் இத்தகைய எழுத்தாளர்களின் புத்தக விஷயத்தில் காலே அரைக்கால் சதவீத மனச்சாட்சியுடன்கூட நடந்துகொள்ள யாரும் முன்வரத் தயாரில்லை என்பதறிய வருத்தமாகவே உள்ளது.

இதனோடு ஒப்பிட்டால் என்னை மாதிரி, மருதன்முத்துக்குமார் மாதிரி அரசியல் எழுதுகிறவர்களும், சொக்கன்,   ச.ந. கண்ணன் மாதிரி வாழ்க்கை வரலாறு எழுதுகிறவர்களும், முகில் மாதிரி வரலாறு எழுதுகிறவர்களும் எவ்வளவோ தேவலை என்று நினைக்கத் தோன்றுகிறது. [தமிழ் நூல்களை வாங்கிப் படிப்போர் எண்ணிக்கை மிக மிகக் குறைவு என்னும் ஜெயமோகனின் தரப்பை மறுக்கிறேன். இலக்கியம் வாசிப்போர் மட்டுமே குறைவு.]

புனைவல்லாத புத்தகங்களில் சமையல், சோதிடம்தான் விற்கும் என்று மாமாதாத்தாக்கள் சொல்லிக்கொண்டிருந்த காலமெல்லாம் மலையேறிவிட்டது. தீவிரமான நாட்டு நடப்புகளையும், தொழில்நுட்பத்தையும் அறிவியலையும், பிசினஸ் சார்ந்த புத்தகங்களையும், நிர்வாகவியலையும் இன்னபிறவற்றையும் வாசிக்க, பல்லாயிரக்கணக்கில் வாசகர்கள் தயாராகவே இருக்கிறார்கள். எல்லாவற்றுக்கும் பல்லாயிரம் இல்லாது போனாலும் அனைத்துக்கும் ஒரு சில ஆயிரங்களாவது கண்டிப்பாக உண்டு. மனச்சோர்வு கொள்ளத்தக்க வகையிலான ராயல்டி ஒருபோதும் இவர்களுக்கு வருவதில்லை. கண்டிப்பாக எனக்கோ, முன்குறிப்பிட்ட பிற கிழக்கு எழுத்தாளர்களுக்கோ இல்லை. ஒழுங்காக வருமான வரி கட்டுகிறோம் என்பதால் இதனை வெளிப்படையாகச் சொல்வதில் அச்சமும் இல்லை.

படைப்பின் ஆகப்பெரிய விளைவு ராயல்டிதானா என்பதல்ல. இந்தக் குறைந்தபட்ச மகிழ்ச்சியைக் கூட ஒரு படைப்பாளனுக்குத் தரத் தயாரில்லாத வாசகர்கள் எதற்கு? ஜெயமோகனுக்கும் ராமகிருஷ்ணனுக்கும் சாருவுக்கும் மாங்கு மாங்கென்று பக்கம் பக்கமாகக் கடிதம் எழுதுகிற வாசகர்களைப் போல் எங்களில் யாருக்கும், யாரும் கடிதங்கள் எழுதுவதில்லை. எப்போதாவது கடிதங்கள் வரும். அடுத்து என்ன புத்தகம் என்று கேட்டு. ஆனால், இந்தக் கடிதம் எழுதாத வாசகர்கள் யாரும் காசு கொடுத்துப் புத்தகம் வாங்கத் தவறுவதில்லை. வருடம்தோறும் நியாயமான அளவில் புத்தக விற்பனை அதிகரிக்காமலும் இல்லை.

உண்மையான வாசகர்கள் கடிதம் எழுதிக்கொண்டிருப்பதில்லை என்பதுதான் இதில் நான் பெற்ற செய்தி. என் மதிப்புக்குரிய நண்பர்களுக்கும் அத்தகைய கடிதம் எழுதாத வாசகர்கள் நிறைய சேர எம்பெருமானைப் பிரார்த்திக்கிறேன்.

ராயல்டி குறித்து பத்ரி 1 | ராயல்டி குறித்து பத்ரி 2