எப்படி இருக்கலாம், கல்வி? 1

சமச்சீர் கல்வி பாடப்புத்தகங்களின் லட்சணம் எவ்வாறு இருக்கிறது என்று சுட்டிக்காட்டுவதற்காக நாலு உதாரணங்கள் எடுத்துப் போடப்போக, நீ ரொம்ப யோக்கியமா, அது ரொம்ப யோக்கியமா, இது ரொம்ப யோக்கியமா என்று நல்லவர்கள் பலர் வரிந்து கட்டிக்கொண்டு சண்டைக்கு வந்துவிட்டார்கள். சமச்சீர் கல்வித் திட்டம் தேவையா இல்லையா என்பதில் என்னுடைய நிலைபாடு என்ன என்று வெளிப்படையாக அறிவித்தாக வேண்டும் என்று சிலர் கேட்டிருந்தார்கள். ஃபேஸ்புக்கில் யாரோ இன்னும் நல்லவர் நானொரு பாப்பான், அதனால்தான் சமச்சீர் கல்வியை எதிர்க்கிறேன் என்று எழுதியிருப்பதாக ஹரன் பிரசன்னா சொன்னார். பூமி சரியாக அதன் அச்சில் சுழலவேண்டுமென்றால் இதெல்லாம் இப்படி இப்படி இருந்தால்தான் சாத்தியம். ஆகவே, வருத்தமில்லை.

ஆனால் வேறொரு வருத்தம் உண்டு. பள்ளி நாள்களில் எந்த வகுப்பிலும் ஒழுங்காகப் படித்தறியாத வெறும் மக்குப் பையனாக இருந்தவன் நான். கல்லூரிக்குச் சென்றபோது ஒரு சிறு பரிமாண வளர்ச்சி மட்டும் இருந்தது. வெறும் மக்காக இருந்தவன், பொறுக்கி மக்காக அங்கே மலர்ந்தேன். அப்போதெல்லாம் பாடங்கள் எத்தனை அற்புதமாக இருந்தன தெரியுமா என்று எடுத்துக்காட்ட எனக்கு எந்த யோக்கியதையும் கிடையாது. எப்போதும் பாடப்புத்தகங்களை ஒழுங்காகப் படிக்காதவனாகவே இருந்திருக்கிறேன். என்னையும் பொருட்படுத்தி சமச்சீர் கல்வித் திட்டம் குறித்துப் பேசினால்தான் ஆச்சு என்று நண்பர்கள் இங்கே கேட்பது கொஞ்சம் குற்ற உணர்ச்சி தரக்கூடியதாக இருக்கிறது. ஆனாலும் கேட்டுவிட்டார்கள். தனிப்பட்ட முறையில் நான் என்ன எதிர்பார்த்து ஏமாந்தேன் என்பதை நினைவுகூர்வதன்மூலம் கல்வி சார்ந்த என் விருப்பம் மற்றும் நிலைபாட்டை எடுத்துக்காட்ட முடியும் என்று நினைக்கிறேன். இது சற்று பெரிய சப்ஜெக்ட். கட்டுரை நீண்டுவிடக்கூடிய அபாயத்தை இப்போதே உணர்கிறேன். தேவைப்பட்டால் சில பகுதிகளாகவும் பிரித்து எழுதுவேன். போரடித்தால் சொல்லுங்கள், சுருக்கிக்கொள்ளப் பார்க்கிறேன்.

ஒரு விஷயம். சமச்சீரில்தான் இது ஆரம்பித்தது. ஆனால் அந்த விஷயத்தை இந்தக் கட்டுரை தொடக் கொஞ்சம் தாமதமாகலாம். பொறுத்துக்கொள்ளுங்கள். இனி விஷயம்:

என் முதல் விருப்பம், பள்ளிப்படிப்பு என்பது அச்சமூட்டுவதாக இருக்கக்கூடாது என்பதுதான். காலத்துக்குப் புறம்பான பாடங்கள் கூடவேகூடாது என்பது இரண்டாவது. வாழ்க்கைக்கு உதவாத எதுவும் வேண்டாம் என்பது மூன்றாவது. வாசித்து முடித்ததும் குறைந்தது ஒரு நிமிடமாவது தன்னியல்பாகச் சிந்திக்கத் தூண்டாத எந்தப் பாடமும் இருக்கலாகாது என்பது நான்காவது. உயிரோடு இருக்கும் எந்த மதத்தலைவர், அரசியல் தலைவர், மக்கள் தலைவரைப் பற்றியும் ஒருவரியும் வேண்டாம் என்பது ஐந்தாவது.

அச்சமூட்டும் பாடம் என்பது என்ன?

எழுதப்பட்டிருக்கும் மொழி அச்சமூட்டுவதாக இருக்கலாம். எழுதப்பட்ட விஷயம் மாணவர்களின் புரிதல் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்டதாக இருக்கலாம். அவர்களது ஆர்வத்தை அறவே வெட்டி எறியத்தக்கதாக இருக்கலாம். தலையெழுத்தே என்று படித்துத் தொலைக்கவேண்டியதாக இருக்கலாம்.

ஏழாம் வகுப்பிலோ எட்டாம் வகுப்பிலோ எனக்குத் தமிழ்ப்பாடம் ஒன்று அப்படி இருந்தது நினைவுக்கு வருகிறது. அழகு என்றால் என்ன என்பது பற்றி திருவிக எழுதிய ஒரு கட்டுரை.

அழகு என்பது நிறத்திலோ, மூக்குக் கண்ணாடியிலோ, கழுத்துச் சுருக்கிலோ, பட்டுடையிலோ, பிற அணிகலன்களிலோ அமைவதன்று. மூளை இதயம் நுரையீரல் கல்லீரல் போன்ற பேருறுப்புகள் செழீஇய நிலையில் நின்று ஒழுங்குபெறக் கடனாற்றலால், நரம்புக் கட்டினின்றும் தடைபடாக் குருதியோட்டத்தினின்றும் முகிழ்க்கும் தசையிடை அரும்புவதே அழகாம்.

என்பது அக்கட்டுரையில் ஒரு பத்தி. [இடையே ஓரிரு வரிகள் விடுபட்டிருக்கலாம். மறந்துவிட்டது.] ஒரு மாதிரி குத்து மதிப்பாகப் புரிந்துவிடுவதில் பிரச்னை இல்லையே என்று தோன்றலாம். அது இப்போது. ஏழாம் வகுப்பில் இருந்தபோது இந்தப் பத்தியைப் புரிந்துகொள்ள நான் பட்டபாடு இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது. செழீஇய நிலை என்றால் என்னவென்று தெரியவில்லை. பயிலியது கெழீஇய நட்பின் மயிலியற் செறி எயிற்று அரிவை கூந்தலின் நறியவும் உளவோ நீ அறியும் பூவே என்று தருமிக்கு சிவபெருமான் எழுதிக்கொடுத்ததை ஓகே செய்த ஏ.பி. நாகராஜனுக்கே புரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லாதபோது என் தமிழாசிரியர் பழனி ஐயாவுக்குப் புரிந்திருக்கவேண்டும் என்று நான் எதிர்பார்த்திருக்கக்கூடாது. அவர் திரும்பத் திரும்பப் பத்தியைப் படித்து போர்டில் எழுதினாரே தவிர, பதம் பிரித்துப் பொருள் சொல்லவேயில்லை. மனப்பாடம் பண்ணிக்கங்கடா, பரீட்சைல கண்டிப்பா வரும் என்று மட்டும் சொன்னார்.

இந்த கெழீஇய, செழீஇயவெல்லாம் செத்து பத்து நூற்றாண்டுகள் ஆகிவிட்ட பிறகும் எதற்குக் கட்டிக்கொண்டு அழவேண்டும்? சரி திருவிக பெரியவர். தனித்தமிழ் ஆர்வலர். அவர் வழி அவருக்கு. அதை எதற்காக ஏழாவது, எட்டாவது மாணவர்களுக்கு கொண்டுவந்து திணிக்கவேண்டும்? தமிழ் என்றால் ஓடு காததூரம் என்று மறைமுகமாகப் பிரசாரம் செய்வதற்கு ஒப்பானதல்லவா இது?

பள்ளி நாள்களில் திருவிக என்பவர் ஒரு பெரும் வன்முறையாளர் எனக்கு. அவரைப் போலவே பரிதிமாற்கலைஞர், விபுலானந்த அடிகள் என்று வேறு சிலரும் இருந்தார்கள். இவர்களெல்லாம் பாடப்புத்தகங்களில் கட்டுரை எழுதவென்றே அவதரித்து வந்து, காரியம் முடிந்ததும் தலைமறைவாகிவிட்டார்கள் என்று நினைத்தேன்.

இப்போது யோசித்துப் பார்த்தால் வெட்கமாக இருக்கிறது. என்ன அழகான தமிழ்! சங்கத் தமிழில் சிங்கிள் டீ போட்டாற்போல! அந்த வயதில் அந்த எழுத்து எனக்கு அதிகமாக இருந்தது. அவ்வளவுதான். எனக்கு என்றால், என்னைப் போன்ற மாணவர்களுக்கு. அதெல்லாம் கிடையாது, படித்துத்தான் தீரவேண்டும் என்பார்களேயானால், பொறுப்பு ஆசிரியர்களுடையதாகும். அவர்கள் என்ன செய்திருக்கலாம்?

சாதாரணக் கட்டுரைகளுக்கும் தனித்தமிழ் ஆர்வலர்களின் எழுத்துக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை முதலில் விளக்கியிருக்கவேண்டும். நல்ல தமிழின் அவசியத்தைப் புரியவைத்திருக்கவேண்டும். நமது தமிழ், நாம்தான் வாழவைக்கவேண்டும் என்று பேசியிருக்கவேண்டும். ஒவ்வொரு சொல்லும் காலம்தோறும் எப்படியெல்லாம் மாறி வந்திருக்கிறது என்று உதாரணங்கள் காட்டியிருக்கவேண்டும். மொழியின்மீதும் அதன் கட்டமைப்பின்மீதும் உறுதிப்பாட்டின்மீதும் பிள்ளைகளுக்குப் பற்றுதலும் ஆர்வமும் மரியாதையும் ஏற்படும்படிச் செய்திருக்கவேண்டும். செத்துப் போய்விட்ட ஹீப்ரூவை மறுகட்டுமானம் செய்து, சற்றே எளிமைப்படுத்தி ஒரு தேசமே அம்மொழிக்கு மறு பிறப்பு கொடுத்து வாழவைத்த கதையைச் சொல்லியிருக்கவேண்டும். பழனி வாத்தியார்கள் இதைச் செய்திருந்தால் பையன்களுக்குத் திருவிக செழீஇய நிலையில் நிற்கும்போது முகம் சுளிக்கத் தோன்றியிருக்காது.

தமிழ்ப்பாடங்களில் மொழி சார்ந்த பிரச்னைதான் அதிகம். வரலாறு, புவியியல், அறிவியல் போன்ற பாடங்களில் தகவல் போதாமை அல்லது தகவல் குறைபாட்டினால் உண்டாகும் இடைவெளிகள் பிரதானமானவை.

உதாரணத்துக்கு ஒரு கேள்வி கேட்கிறேன். அசோகர் என்று சொன்னதும் உங்கள் மனத்தில் தோன்றும் பிம்பம் என்ன? எனக்கு, கிரீடத்தைக் கழட்டி தூர வைத்துவிட்டு, கச்சையை வரிந்து கட்டிக்கொண்டு குளம் வெட்டுகிற ஒரு சித்தாள் தோற்றம்தான் மனத்தில் முதலில் வரும். நாலு மரத்தை நட்டு ஒரு குளத்தை வெட்டினால் சரித்திரத்தில் இடம் பிடித்துவிடலாம். எத்தனை தேசத்தை சூறையாடியிருந்தாலும் சரி. எத்தனை உயிர்களை பலிகொண்டாலும் சரி. இறுதியில் சாகப்போகுமுன் திருந்திவிட்டால் போதும். சரித்திரத்தில் துண்டு போட்டுவிடுவார்கள்.

தோன்றுமா தோன்றாதா? எனக்குத் தோன்றியிருக்கிறது. அசோகனைக் கெட்டவனாகவும் ஔரங்கசீப்பை நல்லவனாகவும் எனக்கு என் சரித்திரப் புத்தகம்தான் சொல்லிக்கொடுத்தது. குல்லா தைத்து விற்று சம்பாதித்து சொந்த செலவைப் பார்த்துக்கொள்ளும் ஔரங்கசீப். குரான் எழுதி விற்று சம்பாதித்த ராஜா. எளிமையின் திருவுருவம். ஏதோ ஆத்திரத்தில் சீக்கிய குரு தேஜ் பகதூரைக் கொன்றுவிட்டார். வழக்கு உச்ச நீதிமன்றத்தின் நிரந்தர நிலுவைக்குப் போயிருக்கிறது. மற்றபடி ரொம்ப நல்லவன். உத்தமோத்தமன்.

இன்னொன்றும் கண்டுபிடித்தேன். சரித்திரப் பாடநூலாசிரியர்களின் புரிதலின்படி வெறும் படையெடுப்பாளர்கள் கெட்டவர்கள். அவர்களே டெல்லியில் தங்கி ஆட்சி புரிந்துவிட்டால் நல்லவர்கள். கஜினியும் கோரியும் கெட்டவர்கள். அக்பர் நல்லவர். ஔரங்கசீப் நல்லவர். ஷாஜஹான் சிறந்த காதலர் – ஆனால் மகனே நீ காதல் கீதல் என்றால் தோலை உரித்துவிடுவேன் – துக்ளக் நல்லவர். ஆனால் என்ன, அடிக்கடி தலைநகரத்தை மாற்றுவார்.

ஒரு காமெடி, இந்த முகலாய ஆக்கிரமிப்பாளர்களெல்லாம் எப்படியோ நமது சரித்திர ஆசிரியர்களுக்கு நல்லவர்களாகப் போய்விட்டார்கள். இதே காரியத்தைத்தான் பின்னாளில் பிரிட்டிஷ்காரர்கள் செய்தார்கள். அவர்கள் மட்டும் ஏன் கெட்டவர்கள்? அதெல்லாம் கேட்கப்படாது. ஏனென்றால் அங்கே நல்லவர்கள் கேடகரிக்கு காந்தி இருக்கிறார். நேரு இருக்கிறார். படேல் இருக்கிறார். ஒரு பெரும் படையே இருக்கிறது. பிரிட்டிஷ்காரர்கள் சந்தேகமில்லாமல் கெட்டவர்கள்தாம். அவர்கள் நம்மை அடிமைப்படுத்தினார்கள் அல்லவா? அதுதான் காரணம். ஆனாலும் விக்டோரியா மகாராணியார் மாட்சிமை பொருந்தியவர். அதில் ஒன்றும் சந்தேகமில்லை. அவர்தான் இந்தியாவுக்கு முதல் முதலில் ரயில் வண்டியைக் கொண்டுவந்தவர்.

சென்ற வருடம் – அதற்கும் முன்பா என்று சரியாக நினைவில்லை. இந்த சமச்சீர் பாடத்திட்டத்தை உருவாக்கும் குழுவில் இருந்த என் நண்பரான பெண்மணி ஒருவருடன் இதைப் பற்றியெல்லாம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது அவர் ஒரு விஷயம் சொன்னார். வேறு வழியே இல்லை. நாநூறு, ஐந்நூறு சொற்களுக்குள் ஒரு பாடம் எழுதப்பட்டாக வேண்டும். எத்தனை தகவல்களைக் கொடுக்க முடியும்? அதில் எவற்றை முழுமையாகக் கொடுப்பது? அதனால்தான் பாடங்கள் இப்படி ஆகிவிடுகின்றன.

எனவே பாடங்கள் பிரச்னை. சொல்லித்தருபவர்கள் அடுத்த பிரச்னை. பாடத்திட்டத்தை வகுப்பவர்கள் ஒரு பிரச்னை. அவர்களுக்கு வழி காட்டி, எல்லை வகுத்துக் கொடுப்போர் அடுத்த பிரச்னை. அனைத்துக்கும் மேலே ஆதிபகவனான அரசாங்கம். அது திமுகவா அதிமுகவா என்பது உச்சக்கட்டப் பிரச்னை.

பெரும்பாலான பெற்றோர் சிபிஎஸி சிலபஸுக்குள் பிள்ளைகளை நுழைத்துவிட விரும்புவதன் அடிப்படை இங்கே இருக்கிறது. தேசப்பொதுவான பாடத்திட்டம். நினைத்த மாத்திரத்தில் புத்தகத்தை யாரும் தூக்கிக் கடாசிவிட்டுப் புதிய பாடம் எழுத வரிந்துகட்ட மாட்டார்கள். அவசரத்தில் அள்ளித் தெளித்து ஆயிரத்தெட்டு பிழைகள் சேர்க்க மாட்டார்கள். தரத்தில் ஒரு குறைந்தபட்ச உத்தரவாதம் அவசியம் இருக்கும். என்ன கொஞ்சம் செலவு கூடுதல். ஒழியட்டும்.

கல்வி ஒரு விளையாட்டல்ல என்பது நமது ஆட்சியாளர்களுக்கு முதலில் புரியவேண்டும்.

[வேறு வழியில்லாமல், தொடரும்.]

23 comments

para

புதியவை

வகை

தொகுப்பு

முந்தையவை

பொதுவெளி

மின்னஞ்சலில் பெற

Enter your email address to subscribe to this blog and receive notifications of new posts by email.